Wanneer alles klopt, maar jij jezelf niet meer herkent
Je onbegrepen voelen is niet altijd het gevolg van miscommunicatie. Vaak begrijpen mensen je woorden prima. Wat ontbreekt, is herkenning van wat er onder die woorden zit.
Deze vorm van vastlopen kan verwarrend zijn. Van buiten lijkt alles op orde. Je functioneert, doet wat nodig is, en toch groeit van binnen het gevoel dat je nergens echt aansluit.
Dit artikel is onderdeel van een serie over vastlopen en oriëntatie.
Hoe dit zich kan uiten
- Je legt veel uit, maar voelt je daarna niet gezien
- Gesprekken verlopen correct, maar raken je niet
- Je past je woorden aan, maar verliest je eigen kern
- Je voelt afstand, zelfs bij mensen die dichtbij staan
- Je twijfelt of je jezelf nog wel helder kunt overbrengen
Onbegrepen voelen gaat zelden over anderen
Het gevoel onbegrepen te zijn ontstaat vaak niet doordat anderen tekortschieten, maar doordat je zelf steeds verder van je eigen ervaring bent komen te staan. Je past je aan, legt uit, verduidelijkt, maar voelt ondertussen dat je jezelf niet meer goed kunt overbrengen.
Hoe vaker je probeert begrepen te worden vanuit aanpassing, hoe groter de afstand tot jezelf wordt.
Wanneer aanpassen een gewoonte is geworden
Veel mensen die zich onbegrepen voelen, zijn hier niet plotseling beland. Het is vaak het resultaat van langdurig afstemmen op verwachtingen, rollen of situaties.
Aanpassen kan functioneel zijn. Het wordt problematisch wanneer het structureel gebeurt en niet meer bewust is. Dan raak je het contact kwijt met wat voor jou klopt, terwijl je omgeving geen reden ziet om aan te nemen dat er iets mis is.
Waarom woorden tekort beginnen te schieten
Op een gegeven moment lukt uitleggen niet meer. Niet omdat je het niet kunt verwoorden, maar omdat de kern niet meer in taal zit. Wat schuurt, is niet rationeel uit te leggen.
Dat maakt deze vorm van vastlopen pijnlijk. Je wilt gezien worden, maar voelt tegelijk dat je niet meer weet wat er gezien zou moeten worden.
De eenzaamheid die hieruit kan ontstaan
Je onbegrepen voelen hoeft niet samen te gaan met alleen zijn. Het kan juist ontstaan terwijl je omringd bent door mensen. Dat maakt het lastig om serieus te nemen, omdat het van buiten niet logisch lijkt.
Toch is dit gevoel een belangrijk signaal. Het wijst vaak op een groeiende discrepantie tussen wie je bent en hoe je je laat zien.
Wat dit vaak met je doet
- Je trekt je innerlijk terug zonder dat anderen dat merken
- Relaties voelen veilig, maar leeg
- Je voelt je alleen terwijl je niet alleen bent
Wat hier wél helpend is
De eerste beweging ligt niet in beter uitleggen, maar in terugkeren naar jezelf. Begrijpen waar je bent gaan afwijken, waar je bent gaan inschikken, en waarom dat ooit nodig was.
Pas wanneer die laag zichtbaar wordt, ontstaat er weer ruimte voor echte verbinding. Met jezelf en met anderen.
Terug naar het overzicht
Dit artikel belicht één specifieke manier waarop vastlopen kan worden ervaren. Andere ervaringen vragen om een ander perspectief en een andere benadering.
Wil je het bredere kader begrijpen waarin deze patronen samenkomen, lees dan het overzichtsartikel:
Vastlopen & oriëntatie: inzicht en richting wanneer alles stilvalt
Geef een reactie